ژین و ژیانی من اتوی ای هوژین...

 

شما کیستید؟
از کجا آمده اید؟
کی از راه رسیده اید؟
چرا بی چراغ سخن می گوئید؟
این همه علامت سوال برای چیست؟

مگر من آشنای شمایم
که به آن سوی کوچه دعوتم می کنید
من که کاری نکرده ام
فقط از میان تمام نامها
نمی دانم از چه (( فروغ )) را فراموش نکرده ام
آیا قناعت به سهم ستاره از نشانی راه
چیزی از جرم رفتن به سوی رویا را کم نخواهد کرد ؟

       

دارم هی پابه پای نرفتن صبوری می کنم
صبوری می کنم تا تمام کلمات عاقل شوند
صبوری می کنم تا ترنم نام تو در ترانه کاملتر شود
صبوری می کنم تا طلوع تبسم ، تا سهم سایه ، تا سراغ همسایه
صبوری می کنم تا مدار ، مدارا ، مرگ ...

تا مرگ ، خسته از دق الباب نوبتم
آهسته زیر لب ... چیزی ، حرفی ، سخنی بگو ید
مثلا ً وقت بسیار است و دوباره باز خواهم گشت !

هه ! مرا نمی شناسد مرگ
یا کودک است هنوز ، و یا شاعران ساکتند !
حالا برو ای مرگ ، برادر ، ای بیم ساده آشنا

تا تو دوباره باز آیی
من هم دوباره عاشق خواهم شد !

 

                دم زانی دل داری ..

                          ده بت خم باری..

                                           آه و گریه و زاری ..

                                                       ده شوه شوگاری ..

      

 

 

بعد مرگم سبک خواهم شد همچون پر...

 نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند

                                      مثل آسمانی که امشب می بارد....

                و اینک باران

                      بر لبه ی پنجره ی احساسم می نشیند

                                                و چشمانم را نوازش می دهد

                                                     تا شاید از لحظه های دلتنگی گذر کنم..

                                                                     

            بعدها نام مرا باران و باد

                    نرم مي شويند از رخسار سنگ

                                     گور من گمنام مي ماند به راه

                                                       فارغ از افسانه هاي نام و ننگ

   

     دن یایه دن یایه او ژی یانه بو وایه.. عاش قان لیک جودا  کوا روایه خودایه!

 

 

حال همه ما خوب است

سلام

حال همه ما خوب است ٬ ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور ٬ که مردم به آن شادمانی بی سبب می گویند . با این  همه عمری اگر باقی بود طوری از کنار زندگی می گذرم که نه  زانوی آهوی بی جفت بلرزد و نه این دل نا ماندگار بی درمان .

 تا یادم نرفته است بنویسم ٬ حوالی خوابهای ما ٬ سال پر بارانی بود. می دانم همیشه حیاط آنجا پر از هوای تازه باز نیامدن است٬ اما تو لااقل ٬ حتی هر وحله ٬ گاهی ٬ هر از گاهی ببین انعکاس تبسم رویا ٬ شبیه شمایل شقایق نیست ؟

 راستی خبرت بدهم ٬! خواب دیده ام خانه ای خریده ام ٬ بی پرده ٬ بی پنجره ٬ بی در ٬ بی دیوار ٬

هی بخند ! بی پرده بگویمت. چیزی نمانده است. من چهل ساله خواهم شد . فردا را به فال نیک خواهم گرفت ... دارد همین لحظه یک فوج کبوتر سفید از فراز کوچه ما می گذرد ٬

باد٬ بوی نامه های کسان من می دهد ...

 یادت می آید رفته بودی خبر  از آرامش آسمان بیاوری؟

 نه ریراجان !

نامه ام باید کوتاه باشد٬

ساده باشد ٬ بی حرفی از ابهام و آینه ٬

از نو برایت می نویسم :

حال همه ما خوب است اما

تو باور مکن!

                                                                                    "سیدعلی صالحی "

 

          از کوچه های شب بی حضور تو گذشتن

                    به عبور خوفناک باد سردی می ماند....

                                که تن بر کوچه خیس میکشد و مردمان

           بر عبورش پنجره میبندند و پرده میکشند...

                                 شب بی حضور تو چه غریبانه است...

هرشب خفته دربستر چشم به سقف میدوزم و با تو

با تو که آن سو تر جایی دربسترخویش یه سقف خودنگاه میکنی

قید نگاه را زدم

 قید گرمای دستهایت را

اما راه سخن بسته نیست باتوحرف میزنم از ورای فاصله ها