غرورم رو جمع میکنم... تکه تکه هایش را , این بار خواهم شکست وجوده کسی را که بخواهد بشکندش
دم زانی دل داری ..
ده بت خم باری..
آه و گریه و زاری ..
ده شوه شوگاری ..
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم مهر ۱۳۸۹ ساعت 1:1 توسط zhilamo
|
ما كاشفان كوچهي بنبستيم... حرفهاي خستهای داريم... اين بار پيامبري بفرست كه تنها گوش كند. "گروس عبدالملکیان" ------------------- بهار هم دیگر بهار نیست ------------------- مردم از عطر لباسم می فهمند که عشق من تویی! نمی توانم پنهان کنم ...! -------------------- می دانم بارانی نمی بارد.. می دانم... ولی از آسمان همچنان ظلمت می بارد... میدانم نمی شود جلویه باریدنش را بگیرم... پس چتری بر سرم خواهم گرفت... ببار ای ظلمت .... بیشتر بباران خدایا... چندی دیگر چترم هم می شکند... تند تر بباران... ------------------------ آنگاه که غرور کسی را له می کنی، آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی، آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی، آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری ، آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی، آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری می خواهم بدانم، دستانت را بسوی کدام آسمان دراز می کنی تا برای خوشبختی خودت دعا کنی؟
------------------------
به یاد میآوری ؟ نمیدانم اما من فراموش نکردهام. به تو نگاه میکردم ٬ برای تو شعر میخواندم و تو فقط میخندیدی و دیوانه خطابم میکردی. اما باور کن که من دیوانه نیستم. من گمشدهای هستم که در سیاهی کویر سرمازدهی دل خود کسی را جستجو میکند تا راز خود را برایش باز بگوید٬ اگر تو بودی ... اگر هنوز میتوانستم برق تند نگاههایت را حس کنم ...
و چه خوب میشد اگر ستارهی وجود تو را هنوز در دستانم به عبادت مینشستم.
یادت میآید ؟! این آخرین شعرم بود ! وقتی برایت خواندم ٬ جوابم دادی - و تنها جوابی که در طول اینهمه سال به من دادی:
آب از دیار دریا٬ با مهر مادرانه٬ آهنگ خاک میکرد٬ بر گِرد خاک میگشت٬ گَرد ملال او را از چهره پاک میکرد٬ از خاکیان ندانم ٬ ساحل به او چه میگفت٬ کان موج نازپرورد٬ سر را به سنگ میزد ٬ خود را هلاک میکرد٬ خود را هلاک میکرد ...
و تو فقط گفتی: « پرواز را به خاطر بسپار که پرنده مردنیاست. »
--------------- نگرانم ! برای روزهايی که می آيند تا از تو تاوان بگيرند و تو را مجازات کنند! نگرانم ! برای پشيمانی ت، زمانی که هيچ سودی ندارد! نگرانم ! برای عذاب وجدانت، که تو را به دار میکشد و می کشد!
روزگاری رنج تو رنجم بود اما روزها خواهند گذشت ... و تو آری تو آنچه را به من بخشيدی ز دست ديگری باز پس خواهی گرفت! و آنچه که من به تو بخشیدم، هیچگاه نخواهی یافت!!!
